🦊 The Fox and the Grapes

One sunny afternoon, a hungry fox walked into a green garden. High up on a vine hung a bunch of fat, purple grapes. 'Mmm, those look juicy!' said the fox, licking his lips. He jumped up — boing! — but missed. He ran and jumped again — boing, boing! — but still missed. Again and again he leaped, until he was huffing and puffing. At last he sat down, tired and grumpy. 'Pooh, those grapes are probably sour anyway,' he muttered, and walked away. It is easy to say we did not want what we could not reach.

एक धूप भरी दोपहर, एक भूखी लोमड़ी हरे बगीचे में आई। ऊँची बेल पर मोटे, बैंगनी अंगूरों का गुच्छा लटका था। 'अहा, कितने रसीले लगते हैं!' लोमड़ी ने होंठ चाटे। वह उछली — हुप! — पर चूक गई। फिर दौड़कर उछली — हुप, हुप! — फिर चूक गई। बार-बार कूदती रही, जब तक हाँफने न लगी। आख़िर थककर और चिढ़कर बैठ गई। 'हुँह, ये अंगूर तो वैसे भी खट्टे होंगे,' वह बुदबुदाई और चली गई। जो हमें नहीं मिलता, उसे 'मुझे चाहिए ही नहीं था' कहना आसान है।

വെയിലുള്ള ഒരു ഉച്ചയ്ക്ക്, വിശന്ന ഒരു കുറുക്കൻ പച്ചത്തോട്ടത്തിലെത്തി. ഉയരത്തിലെ വള്ളിയിൽ തടിച്ച, ഊത മുന്തിരിക്കുല തൂങ്ങിക്കിടന്നു. 'ഹായ്, എന്തൊരു ചാറുള്ളത്!' ചുണ്ട് നക്കി കുറുക്കൻ പറഞ്ഞു. അവൻ ചാടി — ഹുപ്പ്! — പക്ഷേ പിഴച്ചു. ഓടി വീണ്ടും ചാടി — ഹുപ്പ്, ഹുപ്പ്! — എന്നിട്ടും കിട്ടിയില്ല. വീണ്ടും വീണ്ടും ചാടി കിതച്ചു. ഒടുവിൽ ക്ഷീണിച്ച് ദേഷ്യത്തോടെ ഇരുന്നു. 'ഛെ, ആ മുന്തിരി എന്തായാലും പുളിച്ചതാകും,' എന്ന് പിറുപിറുത്ത് നടന്നുപോയി. കിട്ടാത്തത് 'വേണ്ടായിരുന്നു' എന്ന് പറയാൻ എളുപ്പമാണ്.